FANDOM


Ten artykuł jest częścią nowego kanonu.
Królestwo Szeklem i Masłem Płynące - państwo założone w Calradii przez Barnabę, który ogłosił się jego królem. Powstało na skutek buntu przeciwko Doży Gravethowi głównie na terenach Swadii okupowanych przez Republikę Rhodocką. Pastwo to nie posiada kultury dominującej. Długo stolicą królestwa było Uxkhal, jednak po zdobyciu Yalen Barnaba postanowił przenieść ją do tego właśnie miasta. Męscy wasale tego królestwa nazywani są kupcami z racji przeszłości ich króla. Żeńscy wasale nazywani są "Nijak".

Polityka wewnętrzna

  • Państwo to nie należy ani do szczególnie zdecentralizowanych ani zdecentralizowanych.
  • Jest bardzo arystokratyczne.
  • Niemal wszyscy mieszkańcy są niewolnikami Barnaby.
  • Armia stawia na jakość, a nie na ilość.
  • Polityka handlowa jest bardzo merkantylistyczna.

Historia

Powstanie

Królestwo SiMP

Pierwotne ziemie Królestwa SiMP

Republika Rhodocka pogrążała się coraz bardziej. Walka na wielu frontach niszczyła kraj. Wszyscy rhodoccy lordowie próbowali przeciwstawić się temu, a najbardziej Barnaba. Starał się on obronić jak najwięcej i zdobyć jak najwięcej terenów. Jednym z takich miast było Dhirim opanowane przez Khergitów. Były kupiec odbił od nich to miasto i zażądał go jako nagrody, jednak Doża Graveth miał inne plany – Dhirim miało trafić w ręce patrycjusza Tellroga, a Barnaba miał dostać 900 szekli na pokrycie kampanii. Tego było już za wiele dla Barnaby. Gdy dokładnie w południe dnia 18 kwietnia 1258 otrzymał list z tym stwierdzeniem, postanowił się zbuntować.

Tymczasową stolicą nowo powstałego państwa zostało Uxkhal, a pierwszym ministrem została żona króla – Panna Reada. Nowy kraj nazywał się Królestwo Niebieskie. Dzień później, tj. 19 kwietnia 1258, decyzją władcy nazwa została zmieniona na Królestwo Masłem i Szeklem Płynące. 20 kwietnia 1258 Barnaba został koronowany na pełnoprawnego władcę. Został królem Barnabą I. Pierwszym lordem który dołączył do tego królestwa był hrabia Haringoth. Zrzekł się on swego tytułu, a w zamian otrzymał nowy – kupiec. W ramach podziękowania Barnaba nadał mu przydomek (Współpracujący) i obdarzył lennem – zamkiem Haringoth.

Prowadzone Wojny

Bunt Barnaby (19 - 23 kwietnia 1258r.)

Władze Rhodockie na początku nie uznały secesji terenów Swadii, toteż rozpoczęła się krótka wojna, jednak podczas jej trwania nie doszło do żadnego starcia. Doża Graveth nie wysłał żadnych wojsk na terytorium świeżo koronowanego króla Barnaby I, co być może było spowodowane zebraniem się Rhodockich elit w Jelkali na ucztę. Tymczasem filantrop nie posiadał żadnych wasali ani znaczących posiadłości. W skład jego domeny wchodziło jedynie Dhirim, Uxkhal, Zamek Haringoth oraz o

koliczne wioski. W takiej sytuacji obie strony szybko porozumiały się i zakończyły bezkrwawy konflikt.

Wkrótce król Barnaba, a dokładnie 24 kwietnia, nadał Dominusowi Haringothowi lenno w postaci Zamku Haringoth i tytuł Baro.

Wojna Swadiańska (8 - 12 maja 1258r.)

Ostatni Obrońca Suno

Ostatni Obrońca Suno

Okoliczne państwa były zbyt silne dla nowego króla, więc Rebelia Swadiańska pod wodzą dawnego króla Swadian Harlausa była świetną okazją do powiększenia swoich granic. Rebelianci powstali w mieście Suno, z którego król Harlaus planował rozpocząć kampanię o odbudowę Swadii. Nim pewny siebie przywódca buntowników zdążył posłać wiadomość do rozbitej po świecie szlachty swadiańskiej, Barnaba wypowiedział mu wojnę 8 maja, po czym ruszył na Suno ze swoim wojskiem. Rozpoczął oblężenie miasta Swadian 9 maja i tego samego dnia przystąpił do szturmu. Wojska Królestwa Szeklem i Masłem Płynącego poniosły jedynie symboliczne straty 13 ludzi, zaś obrońcy zostali wycięci w pień. Ku zdziwieniu Barnaby w Suno nie przebywały główne siły króla Harlausa. Z tego powodu Barnaba i jego wojsko szybko opuściły Suno i rozpoczęły poszukiwania. Nie minęło duzo czasu, aż ludzie Harlausa zostali spostrzeżeni na drodze du Uxkhalu. Do starcia pomiędzy obiema armiami doszło 12 maja. Wraz ze śmiercią przywódcy Swiadian i klęską 295 zołnierzy oraz rycerzy w Ostatniej Bitwie Króla Harlausa Wojna Swadiańska dobiegła końca. Z armii Barnaby liczącej sobie 350 ludzi bitwę przeżyło aż 289, co wskazuje na geniusz taktyczny filantropa. Jego królestwo poszerzyły swe granicę na połnoc obejmując Suno i posiadłości tego miasta, a on nadał dwa kolejne tytuły ziemskie tego samego dnia, w którym odbyła się decydująca bitwa z Harlausem. Dominus Nasugei otrzymał wioskę Ruluns, zaś Dominus Trimbau dostał Lyindah. Obaj od tej pory byli nazywani Baro. Same Suno weszło do osobistej domeny króla, ale po namyśle Barnaba przydzielił je Palantinusowi Florisowi wraz z tytułem Dux.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.