FANDOM


Ten artykuł należy do starego kanonu.
Ten artykuł przedstawia treści usunięte lub sprywatyzowane na kanale Pulchnego Niedźwiedzia.
Ikanda

Ikanda - budowla zuluska, która zastępowała koszary. Wynaleziona w 1200 r. p.n.e., a wzniesiona w 50 r. n.e. (czyli 1250 lat po wynalezieniu) w Ulundi z rozkazu wodza Czaki. Ikanda dawała specjalne bonusy wojownikom, którzy w niej ćwiczyli, co pozwoliło Zulusom na stworzenie silnej armii. Po wynalezieniu prochu, budowla stała się bezużyteczna, gdyż Czaka zaczął szkolić jednostki strzelające z broni palnej, a oni nie byli w stanie ćwiczyć na wybiegu dla krów.

Opis

Ikanda była wybiegiem dla bydła lub innych zwierząt. Ćwiczyli tam i mieszkali zuluscy wojownicy. Z racji bezpośredniego dostępu do zwierząt, wojowie odżywiali się wołowiną z krów mieszkających na wybiegu, a z ich skór robili sobie tarcze. Ikandy budowano podobnie jak kraale (rodzaj osady w Afryce) - dwa kręgi palisady z ciernistych krzewów, między którymi znajdowały się chaty mieszkalne. Stado umieszczano za obiema palisadami, w środku kompleksu.

Historia

Ikanda-Czaka

Czaka na tle ikandy

W 1200 r. p.n.e. najwięksi mędrcy Zulusów odkryli jak skutecznie obrabiać brąz i wyrabiać z niego przedmioty. Wtedy też pojawili się wojownicy walczący bronią z nowego stopu. Ćwiczyli oni na polanach w dużych grupach, bez ładu ani składu. Czaka przyglądał się im i wiedział, że trzeba coś z tym zrobić, lecz był zbyt zajęty nadciągającą wojną z Aszurbanipalem.

W 50 r. n.e. w końcu zabrano się za zbudowanie jakiegoś miejsca do ćwiczeń dla wojowników. Rozkazano to zrobić budowniczym z Ulundi, lecz ci przepili większość materiałów, a aby nie zdenerwować wodza Czaki, z reszty zbudowali palisadę oraz parę chatek na wybiegu dla krów. Przekonali swego pana, że to jest idealne rozwiązanie, bo wojownicy mogą i ćwiczyć, i mieszkać, i jeść bydło z zagrody. Czaka nie miał wtedy zbytniej ilości pieniędzy na jakiekolwiek nowe budowle, więc stwierdził, że pomysł mu się podoba.

Grupy wojowników podzielono na amabutho (młodzież lub mężczyźni w tym samym wieku, którzy razem ćwiczyli, mieszkali i walczyli w tej samej formacji) i każdej przydzielono własną ikandę. Społeczeństwo zuluskie było zachwycone, gdyż już nie musiało użerać się z biegającym wszędzie wojskiem, które ćwiczyło gdzie popadnie.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.