FANDOM


Historia Szorubii - kupcy

Kupiec Szorubii w mieście Patrykolandu liczący towary. W tle jego wspólnik wyjaśnia policjantowi, dlaczego nie mają ze sobą pozwolenia na handel.

 Po powstaniu, Imperium Szorubii zaczęło rozszerzać swoje terytorum poprzez przyłączanie (niekiedy siłą) okolicznych wiosek. Rozpoczęto też wysyłanie zwiadowców, aby odkryli inne państwa. Po wielu dniach powrócili. Niedaleko Szorubii znajdowały się trzy kraje: Uromaxonia, Rudonia i Ostham. Daleko na zachodzie istniał Vonlandvon, a na wschodzie Patrykoland. W stolicach wszystkich krajów otwarto ambasady i wysłano posłów, a pozostałe państwa również tak uczyniły.Jak na mądrego króla przystało, Szoruba zaczął z nimi handlować. Zaczęto budowe sieci dróg, aby kupcy poruszali się sprawniej. Inwestycja była kosztowna, ale szybko się zwróciła. Z Tyrolu wyjeżdżały wozy pełne wyrobów ze złota, biżuterii, marmuru i futer, a wracały z innymi towarami, których nie sposób było wykonać w Szorubii, np. szkło, miód pitny, albo moskie ryby.

W tym czasie Szoruba rozwijał gospodarkę, budował faktorie i gospodarstwa, stawiał kopalnie i targi. Niedługo potem w Tyrolu powstała pierwsza pełnoprawna armia. Przy jej pomocy podbito osady, które opierały się szorubiańskiemu najeźcy. Terytorium państwa zwiększono ponad dwukrotnie. 

Pewnego dnia zaczęły się problemy. Rudonia zaczęła rościć prawa do jednej z wiosek Szorubii, która znajdowała się na ich granicy. Szoruba odmówił zwrócenia osady "właścicielowi". Niedługo potem przez granicę przemaszerowała armia Szorubii, która zaczęła grabić, palić i łupić. Wszystkie działania swoich wojsk Rudonia tłumaczyła jako odzyskiwanie swojej zagrabionej własności. Kiedy armia zaczęła niebezpiecznie zbliżać się do Tyrolu, na Szorubię padł strach. Wzrosła liczba ochotników do wojska, gdyż ludzie chcieli za wszelką cenę bronić swojej ojczyzny. Przy pomocy nowych oddziałów, Szoruba odegnał najeźców poza granice swojego kraju, a potem udał się do stolicy Rudoni. Dzięki zastosowaniu nowego rodzaju broni, znanego jako trebusze, miasto szybko padło. Król Rudonii uciekł do Uromaxonii, a jego państwo przyłączono do Szorubii.

Zapanował względny pokój, lecz sąsiedzi Szorubii byli zaniepokojeni jej szybkim rozrostem. Szczególnie przejęty był Uromax - władca Uromaxonii, do której zbiegł król Rudonii. Postanowiono działać. W stolicy Uromaxonii - Wiedniu, zwołano kongres trzech władców. Król Uromax, król Rudanii i książe Ostham zawiązali koalicję przeciwko Szorubii. Jej celem było odzyskanie Rudanii i rozbiór panstwa Szoruby na trzy części, po jednej dla każdego z władców. Połączone armie koalicji rozpoczęły się gromadzić pod Wiedniem. 

Historia Szorubii - zabójstwo króla Uromaxa

Śmierć króla Uromaxa. Widoczny jest Janusz, który pociera swojego wąsa

Szoruba, który miał na dworze króla Uromaxa szpiegów, dowiedział się szybko o planie rozbiorów. Musiał zrobić wszystko, aby ocalić swój kraj. W otwartej bitwie nie miał szans przeciwko armii trzech krajów. Trzeba było więc zrobić, coś, co nie dosyć, że zniszczyło by koalicję, to pozwoliłoby odnieść zwycięstwo. Szoruba wezwał do siebie Janusza Arcyzabójcę, który był najlepszym skrytobójcą w całej Szorubii. Rozkazał mu zabić tylu królów koalicji, ilu zdoła. Janusz, w przebraniu pielgżyma, dostał się do Wiednia, po czym zmienił swój strój na typowy ubiór szlachcia w Ostham. Dzięki temu zdołał się przedostać na ucztę, organizowaną przez Uromaxa. Goście pili, bawili się, sam król opychał się licznymi daniami i wypijał kielich wina za kielichem. Kiedy już nastała zupełna ciemność, a uczestnicy uczty udali się do swoich komnat, Janusz zaczął działać. Przekradając się korytarzami dotarł w końcu do pokoju Uromaxa, który był pogrążony w głębokim śnie. Obok jego łóżka, na stoliku, leżała mapa przedstawiająca plany rozbioru Szorubii. Janusz bez wahania podszedł do króla i swoim stalowym sztyletem poderżnął mu gardło. Szybko uciekł z komnaty, a kiedy następnego dnia opuszczał Uromaxionię, miasto było pogrążone w żałobie po śmierci króla.

Kiedy do Szoruby dotarła wiadomość o śmierci przywódcy koalicji, zebrał całą swoją armię i skierował się na Wiedeń. Król Rudani i książę Ostham szybko ruszyli do stolicy Uromaxonii, aby wspomóc oddziały martwego już króla Uromaxa.   

Historia Szorubii - bitwa pod Wiedniem

Szoruba salutuje swojej konnicy po ich zwycięskiej szarży pod Wiedniem, która przesądziła o losach bitwy i ilości wdów w państwach koalicji

 To posunięcie ułatwiło Januszowi robotę. Otóż kiedy jechał głównym traktem prowadzącym do Ostham, napotkał armię, a na samym końcu karetę z księciem Ostham we własnej osobie. Szybko zawrócił i zaczął podążać za wojskiem. Kiedy już można było dostrzec Wiedeń, Janusz ściągnął z pleców ukrytą dotąd kuszę i wycelował. Wiedział, że miał tylko jedną szansę i musiał trafić. Bełt przebił szybę karety i wylądował dokładnie w czasce księcia. Kiedy armie Ostham dotarły już do pozostałych, otwarto drzwi karocy. Kiedy wypadł przez nie martwy książe, wojsko ogarnęła panika. Król Rudani usiłował przywołać ludzi do porządku, ale było już za późno. Na horyzoncie pojawiły się armie Szorubii. Spanikowane wojsko koalicji nie było w stanie stawić czoła zdyscyplinowanym oddziałom Szoruby i bitwa przerodziła się w prawdziwą rzeź. Niedługo potem zdobyto Wiedeń, gdzie po bitwie szybko zbiegł król Rudonii. Szoruba postanowił rozprawić się z nim osobicie. Znalazł króla w stali tronowej. Po krótkim pojedynku stało się jasnym, że Szoruba wygra, lecz nagle za plecami władcy Szorubii pojawił się znikąd gwardzista Uromaxonii. Król niechybnie by zginął od ciosu z tyłu, ale wtedy w pałac trafił pocisk z oblegającej miasto katapulty. sciany zatrzęsły się, a na gwardzistę spadł wielki arras przedstawiający lwa. Szoruba uniknął więc śmierci, lecz moment jego zdezorienotwania wykorzystał król Rudonii i wytrącił mu miecz z ręki. Władca Szorubii chwycił więc szybko najbliżej leżacy przedmiot - szachownicę i zdzielił nią króla po głowie, tym samym kończąc jego żywot.  Od tamtego momentu oficjalnym godłem Szorubii stał się złoty lew na tle czarno-białej szachownicy.
Historia Szorubii - godło Szorubii

Godło Szorubii w postaci countryballa - rysunek dzisiejszy

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.