FANDOM


Ten artykuł należy do starego kanonu.
Bengal - jedno z państw członkowskich Żydowskiego Imperium. Nie wiele wiadomo na temat historii tego narodu - wszystkie źródła historyczne są datowane na lata przed 1503 rokiem. Dalsze losy Bengalu są nieznane.

Historia

Buntownicze początki

Naród kontrolowany przez Kolegę Ignacego został już na samym początku zaatakowany przez panią Basię wybuchem 16 tysięcy chłopskich buntowników w prowincji Bengal Delta. Władca zdążył jednak uprzedzić ten atak i wysłał do tej prowincji 17 tysięcznych pod dowództwem następcy Barbaka Ilyas Shahi. Powstańcy w początkowej fazie bitwy zyskali delikatną przewagę, pomimo przewagi liczebnej bengalskiej armii. Ignacy wówczas miał powiedzieć: ma downa, nie potrafi walczyć w ogóle. Zdeterminowany Barbaka postanowił udowodnić swoje umiejętności i otoczył wroga. Bitwa zakończyła się pyrrusowym zwycięstwem - Bengal przypłacił za nie życiem 7 tysięcy ludzi.

Wojna z Tripurą

15 czerwca 1446, sułtan Nasir-ud-Din Mahmu Ilyas Shahi, władca Bengalu, wypowiedział wojnę Tripurze, która wezwała do wojny swoich sojuszników Assam i Sadyję. Do konfliktu doszło, bo wrogi kraj miał ziemie, które niegdyś należały do Bengalu.

Armia bengalska, pod dowództwem następcy tronu, wkroczyła do Tripury po czym zaatakowali tamtejszą małą armię od strony ich państwa. Generał tripuriański, Dharmma Makardhwaj, nie przewidział takiego posunięcia z wrogiej strony, przez co przegrał bitwę i stracił całą swoją armię. Ignacy odesłał trzy tysiące żołnierzy do okupacji stolicy wroga, zaś resztę wysłał do Assamu i Sadyi.

Wojna zakończyła się traktatem pokojowym podpisanym 10 stycznia 1448 roku, który zakładał całkowitą aneksję Tripury i wasalizację Assamu.

Wojna sojusznika

Po krótkim okresie stabilizacji państwa oraz powiększania floty i armii Bengalu, Delhi zaatakowało Jaunpur. Po jaunpuriańskiej stanęły do walki Bagelkhand i Multan, Delhi zaś otrzymało wsparcie od Jangladeshu, Mewatu i Sindu. Wezwanie otrzymał również Bengal, który odpowiedział na nie pozytywnie po dokładnym przeanalizowaniu wojny.

Początkowo Delhi miało gigantyczne problemy - przegrano pierwsze starcie, podczas gdy Bengal nie mógł przebić się przez fort i dołączyć do wojsk sojuszniczych. Sułtan nie chciał ryzykować niepowodzeń przez małe zdolności swojego syna i postanowił zrekrutować generała Hussaina Azada. Udało mu się zdobyć fort blokujący armię.

Na drugiej stronie frontu sytuacja wyglądała bardzo źle - wasal Delhi był oblegany, zaś same wojska delhijskie poszły w rozsypkę. Sytuacje uratowali sojusznicy, którzy uzbierali wystarczającą ilość wojska, by pokonać w bitwie Jaunpur i zmusić ich do odwrotu w kierunku stolicy. Wykorzystał to generał Hussain Azad i zaatakował ich armię, pokonał ją, po czym wycofał się, by zająć pominiętą prowincje i ruszył z powrotem na stolicę.

Po zajęciu Jaunpuru, wojska ruszyły dalej w kierunku sojusznika, lecz widząc, co robi Delhi, sułtan postanowił podpisać pokój z wrogiem, w którym otwarcie go upokorzył.

Wojna kochomska

Ostało się bardzo mało informacji na temat wojny i jej przebiegu - znaleziono tylko i wyłącznie zapiski z końcówki podboju. Dzięki nim wiemy jakie nacje brały udział w wojnie:

  • po stronie Kochu - Kachar i Sadya
  • po stronie Bengalu - Bundelkhand, Gondawa, Malwa

Znamy także treść traktatu pokojowego - wojna zakończyła się całkowitą aneksją sojuszniczych państw Kochu.

Wojna manipurska

W czerwcu 1458 roku, Nasir-ud-Din Mahmu Ilyas Shahi, podczas przechadzki po ogrodzie, miał usłyszeć rozkaz boga - usuń Manipur z mapy. Pobożny władca stwierdził, że nie może zwlekać i wypowiedział wojnę temu narodowi. W pierwszej bitwie wroga armia została rozniesiona w pył. Wojna została skończona 8 miesięcy później w lutym 1459. 

Dziwna wojna

W lipcu 1459 Malwa wypowiedziała wojnę Gwaliorowi i wezwała do wojny Bengal. Jako dobry sojusznik, odpowiedział na wezwanie, lecz w momencie spostrzeżenia wielkości Gwalioru, sułtan postanowił wyrównać szanse w wojnie i nie wysyłać do walki swoich regimentów. Postanowiono jednak zwerbować do armii i wyszkolić kilka regimentów młodzików, którzy mieli zostać wysłani na front w razie nie powodzenia sojusznika. Wówczas przypadkiem wyłowiono z tłumu nowego generała - Jalal ad-Din Fateha Shaikha - w przyszłości miał zyskać przydomek Szatan.

Ciemne 15-lecie

Jest to okres, z którego ostało się bardzo mało zapisków. Wiadomo, że w tym czasie Bengal anektował wasala i stoczył kilka wojen:

  • Druga wojna jaunpurska
  • Wojna tybetańska. Bengal dołączył po wezwaniu Delhi po zdradzieckim ataku Tybetu
  • Wojna gujaratsko-malwowa. Została stoczona u schyłku ciemnego 15-lecia

Wszystkie wojny zostały wygrane przez generała Szatana. Ciemne 15-lecie trwało od 1461 do 1476.

Wojna orisańska

W 1479 roku władca Bengalu doszedł do ostatecznego porozumienia z władcą Vijayangaru i wypowiedział wojnę Orissie. Do wojny po stronie żydów dołączyła Malwa oraz Delhi, zaś po stronie Orissy jej wasale. Wojna była długa i krwawa - po 6 latach walk został podpisany traktat pokojowy, w wyniku którego wróg stracił cztery prowincje na rzecz Bengalu i 3 prowincje na rzecz Vijayangaru.

Władcy

Władca Punkty administracyjne Punkty dyplomatyczne Punkty militarne
Nasir-ud-Din Mahmu Ilyas Shahi 3 2 2
Rukn ad-Din Barbak I Ilyas Shahi 2 2 3
Ghyiat ad-Din Jalal 3 3 3

Generałowie

Generał Siła ognia Szok Manewr Obleganie
Barbak Ilyas Shahi 3 0 3 0
Hussain Azada 3 1 1 0
Jalal ad-Din Fateha Shaikha 5 6 2 1
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.